Χρησιμοποιώντας την ιστοσελίδα μας, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies μας.
Αναζήτηση
Generic filters
Exact matches only
Search in title
Search in content
Filter by Custom Post Type
Filter by Blog Categories
Σειρές
Αισθηματικές
Αστυνομικές
Βιογραφίες
Δραματικές
Δράσης‎
Ερωτικές
Θρίλερ
Ιστορικές
Καλτ
Κοινωνικές
Κωμωδίες
Μιούζικαλ
Μυστηρίου‎
Περιπέτειες
Πολεμικές
Σατιρική
Τρόμου
Φαντασίας
Ταινίες
Αισθηματικές
Αστυνομικές
Βιογραφιές
Δραματικές
Δράσης‎
Ερωτικές
Θρίλερ
Ιστορικές
Καλτ
Κοινωνικές
Κωμωδίες
Μιούζικαλ
Μυστηρίου‎
Περιπέτειες
Πολεμικές
Σατιρική
Τρόμου
Φαντασίας

Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας ήταν ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, που διέπρεψε στο απαιτητικό είδος της κωμωδίας.

Αθηναίος βέρος, Κολωνακιώτης, γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου του 1913 στην οδό Πλουτάρχου 13, όπως τόνιζε χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας τη σχέση του με τον αριθμό 13. Γιος χρυσοχόου, δούλεψε κοντά στον πατέρα του και αφού πέρασε δύο χρόνια στη Σχολή Υπαξιωματικών του Ναυτικού στην Κέρκυρα και ασχολήθηκε παθιασμένα με το ποδόσφαιρο, το 1931 βρέθηκε στο Παρίσι για να σπουδάσει την τέχνη του χρυσοχόου.

Όλως τυχαία βρέθηκε να παίζει ως κομπάρσος σε μία ταινία και στη συνέχεια σε μία θεατρική παράσταση, που σκηνοθετούσε ο σπουδαίος γάλλος θεατράνθρωπος Λουί Ζουβέ. Μαγεμένος από τα φώτα της ράμπας, αποφάσισε να κάνει στροφή στη ζωή του και ν’ ασχοληθεί με την υποκριτική.

Μαθήτευσε κοντά στον Ζουβέ και το 1937 έκανε την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση στο θέατρο με το «Σχολείο Γυναικών» του Μολιέρου. Τον επόμενο χρόνο αποφάσισε να επιστρέψει στην Ελλάδα και εμφανίστηκε στην Αθήνα, στο έργο του Τζέιμς Μπάρι «Τα παράσημα της γριούλας» πλάι στην κυρία Κατερίνα. Ακολούθησαν ρόλοι στα έργα «Το στραβόξυλο» του Δημήτρη Ψαθά, «Ο μισάνθρωπος» του Μολιέρου, «Ο παίχτης» του Ντοστογιέφσκι, με θιάσους όπως των Μιράντας – Παππά και Μουσούρη – Αρώνη.

Το 1945 νυμφεύεται την ηθοποιό Ιουλία Γεωργοπούλου και τον επόμενο χρόνο αποκτά το μοναδικό του παιδί, τον δημοσιογράφο και πολιτικό Δημήτρη Κωνσταντάρα. Το 1948 συγκροτεί για πρώτη φορά θίασο με τη Μιράντα Μυράτ και το 1958 τον πρώτο προσωπικό του θίασο και παρουσιάζει το έργο του Τζον Πρίσλεϋ «Ο ανακριτής έρχεται».

Στη μακρά θεατρική του διαδρομή θα συνεργασθεί με σπουδαίους ηθοποιούς, όπως τη Μαρίκα Κοτοπούλη, την Τζένη Καρέζη, τη Μάρω Κοντού, το Νίκο Ρίζο, τον Ντίνο Ηλιόπουλο, την Αλίκη Βουγιουκλάκη και την Έλλη Λαμπέτη. Τελευταία του εμφάνιση στο σανίδι στην κωμωδία του Κώστα Πρετεντέρη «Τρελλές επαφές ρωμέικου τύπου», που παρουσίασε μαζί με τη Μάρω Κοντού και τον Νίκο Ρίζο τη διετία 1977 – 1979.

Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής, κυρίως, μέσα από τη μεγάλη οθόνη. Υπήρξε πρωταγωνιστής από την πρώτη κιόλας ταινία του, «Το τραγούδι του χωρισμού» (1940) σε σκηνοθεσία Φ. Φίνου, ενώ κράτησε τους πρώτους ρόλους και σε περίπου 90 ακόμα ταινίες. Καθιερώθηκε ως ο κινηματογραφικός μπαμπάς της Αλίκης Βουγιουκλάκη («Διακοπές στην Αίγινα», «Το ξύλο βγήκε από το παράδεισο», «Η Αλίκη στο Ναυτικό», «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια», «Η Λίζα και η άλλη» κ.ά.).

Το 1969 κέρδισε το βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία του στην ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη «Ο Μπλοφατζής». Η τελευταία του ταινία ήταν «Ο Λαμπρούκος μπαλαντέρ» (1981) του Κώστα Καραγιάννη. Στην τηλεόραση ξεχώρισε με το ρόλο του γυναικοκατακτητή Ζάχου Δόγκανου στο σήριαλ «Εκείνες και εγώ», που προβλήθηκε τη διετία 1976 – 1977. Το 1971 νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο τη Φιλιώ Κεκάτου.

Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας υπήρξε σπουδαίος ηθοποιός. Το πηγαίο ταλέντο του διαφαίνεται μέσα από τη μεγάλη γκάμα των ρόλων που ερμήνευσε, τόσο στον κινηματογράφο, όσο και στο θέατρο. Στα πρώτα του βήματα εμφανίστηκε σε δραματικούς ρόλους, ακόμη και ως ζεν-πρεμιέ, ενώ στη συνέχεια ειδικεύτηκε σε πιο κωμικούς, ως φίλος ή πατέρας -καλοσυνάτος, ανοιχτόκαρδος, ακόμη και αυστηρός πότε – πότε γυναικάς και χιουμορίστας.

Πέθανε στις 28 Ιουνίου του 1985 στο «Ασκληπείο» της Βούλας. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας, εξαιτίας αλλεπάλληλων εγκεφαλικών επεισοδίων.

Φιλμογραφία

1939
Το τραγούδι του χωρισμού
1943
Η φωνή της καρδιάς
1945
Ραγισμένες καρδιές
1946
Πρόσωπα λησμονημένα
Καταδρομή στο Αιγαίον
1947
Μαρίνα
Άννα Ροδίτη
1949
Διαγωγή μηδέν
1950
Οι απάχηδες των Αθηνών
1951
Εκείνες που δεν πρέπει ν’ αγαπούν
1952
Άγγελος με χειροπέδες
1953
Οι ουρανοί είναι δικοί μας
1955
Ούτε γάτα, ούτε ζημιά
1956
Η άγνωστος
Ο ζηλιαρόγατος
Η δούκισσα της Πλακεντίας
1957
Μαρία Πενταγιώτισσα
Συγχώρεσε με παιδί μου
Η μοίρα γράφει την ιστορία
1958
Το τρελοκόριτσο
Διακοπές στην Αίγινα
Δύο αγάπες, δύο κόσμοι
1959
Το αγοροκόριτσο
Ταξίδι με τον έρωτα
Το παραστράτημα μιας αθώας
1960
Αντίο ζωή
Είμαι αθώος
Τυφλός άγγελος
Ερωτικά παιχνίδια
Κρουαζιέρα στη Ρόδο
Ένας Δον Ζουάν για κλάματα
1961
Λάθος στον έρωτα
Η Λίζα και η άλλη
Η Αλίκη στο ναυτικό
1962
Θρίαμβος
Κατηγορούμενος ο έρως
1963
Ο καζανόβας
Αυτό το κάτι άλλο
Ο κύριος πτέραρχος
Ο μπαμπάς μου κι εγώ
Χτυποκάρδια στο θρανίο
Μικροί και μεγάλοι εν δράσει
1964
Η χαρτοπαίχτρα
Ο εαυτούλης μου
Η βίλα των οργίων
Θα σε κάνω βασίλισσα
1965
Επιστροφή
Υιέ μου υιέ μου
Υπάρχει και φιλότιμο
1966
Τζένη-Τζένη
Να ζει κανείς ή να μη ζει;
Η γυναίκα μου τρελάθηκε
Η κόρη μου η σοσιαλίστρια
1967
Βίβα Ρένα
Ο γεροντοκόρος
Ο σπαγγοραμμένος
Πατέρα κάτσε φρόνιμα
Κάτι κουρασμένα παλικάρια
Δημήτρη μου Δημήτρη μου
Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι
Αν όλες οι γυναίκες του κόσμου
1968
Ο τρελός τα ‘χει 400
Ο Ρωμιός έχει φιλότιμο
Καπετάν φάντης μπαστούνι
1969
Ο μπλοφατζής
Ο τζαναμπέτης
Ησαΐα, μη χορεύεις
1970
Κρίμα το μπόι σου
Ένας τρελός γλεντζές
1971
Ο φαφλατάς
Ο τρελοπενηντάρης
Πίσω μου σ’ έχω σατανά
Της ζήλειας τα καμώματα
1972
Τι 30, τι 40, τι 50
Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα
Ο άνθρωπος που γύρισε από τη ζέστη
1973
Ο φαντασμένος
1981
Ο Λαμπρούκος μπαλαντέρ